رقیه کماسی

در سال ۱۳۸۴ به‌صورت پیمانکاری وارد مجموعه شدم و به مدت چهار سال در همین قالب کار کردم. پس از آن به شکل شرکتی ادامه فعالیت دادم. در مجموع ۲۲ سال از عمر کاری‌ام را در این مرکز گذراندم و سرانجام به دلیل شرایط سنی از طریق تأمین اجتماعی بازنشسته شدم. امروز حدود پنج میلیون تومان حقوق بازنشستگی دریافت می‌کنم؛ مبلغی که شاید زیاد نباشد، اما پشت آن سال‌ها زحمت و تلاش صادقانه قرار دارد.

بیشترین سال‌های خدمتم در آشپزخانه گذشت. کار پخت‌وپز، شستن حجم بالای ظروف، تمیزکاری محیط، آماده‌سازی مواد غذایی و رسیدگی به امور روزانه آشپزخانه، آن هم در شرایطی که اغلب با کمبود نیرو مواجه بودیم، واقعاً کار آسانی نبود. کار خدماتی شاید کمتر دیده شود، اما فشار جسمی و خستگی آن زیاد است. با این حال، هیچ‌وقت از کاری که انجام می‌دادم خجالت نکشیدم؛ چون معتقدم هر کاری که با شرافت و درستکاری انجام شود، ارزشمند است.

خدا را شکر می‌کنم که توانستم با همین کار، کمک‌خرج خانواده باشم و سهمی در تأمین زندگی فرزندانم داشته باشم. برای من مهم این بود که درآمدم حلال باشد و با زحمت خودم به دست بیاید.

در طول این سال‌ها با مدیران و همکاران زیادی کار کردم. اغلب آن‌ها انسان‌های محترم و قابل‌احترامی بودند و برخورد خوبی داشتند. فضای کار، با وجود سختی‌ها، برای من قابل تحمل و حتی در بسیاری مواقع صمیمی بود. من هم همیشه سعی کردم احترام متقابل را حفظ کنم، وارد حاشیه نشوم و کارم را درست انجام دهم.

اگر بخواهم نکته‌ای را از تجربه خودم بگویم، این است که باید به همکاران خانم، به‌ویژه در بخش‌های خدماتی و پشتیبانی توجه بیشتری شود. کار آن‌ها معمولاً سخت‌تر از چیزی است که دیده می‌شود؛ هم مسئولیت محیط کار را دارند و هم خانواده را. حمایت، درک و توجه بیشتر می‌تواند انگیزه و رضایت آن‌ها را افزایش دهد.